Klaas De Baere en Koen Remmerie

Voor Sottobosco keren Koen en Klaas terug naar de kern van hun onderzoek: alles wat zich afspeelt in de schaduw van het bos.

Hun aandacht gaat uit naar het onzichtbare en het trage, het mos dat tijd lijkt te verzamelen, de klei die herinnering draagt, en de subtiele bewegingen die zich onttrekken aan een vluchtige blik.

Dit onderzoek werd niet enkel in het atelier gevoerd, maar ook in het landschap zelf. Samen trokken ze de natuur in en bezochten kijkhutten: plekken van observatie, verscholen in de rand van het bos. Gaandeweg werd duidelijk dat deze wereld zich niet in de eerste plaats laat benaderen door te kijken, maar door te luisteren.

Vanuit die verschuiving ontstond een reeks geluidsopnames en fluisterteksten die de basis vormen van de installatie. De bezoeker betreedt een artificiële ruimte waarin het visuele naar de achtergrond verdwijnt en het luisteren centraal staat. Waar de kijkhut in het landschap een kader biedt om te observeren, wordt zij hier in het museum een ruimte om zich aan het kijken te onttrekken en zich volledig op het luisteren toe te leggen.

De merel fungeert hierin als terugkerend motief. Hij zingt niet om gehoord te worden, maar omdat zingen zijn manier van bestaan is. Zijn zang doorbreekt de menselijke neiging om alles te richten op nut, publiek of resultaat. De merel zingt voor niemand, precies daarin opent zich een andere tijdsbeleving.

Doorheen de kunstgeschiedenis heeft de blik vaak een bevoorrechte positie ingenomen. “Waar aarde fluistert” stelt daar een andere vorm van waarnemen tegenover: luisteren als een daad van aandacht en ontvankelijkheid. Waar kijken de wereld op afstand houdt, vraagt luisteren om nabijheid.

Het veronderstelt stilte, geduld en de bereidheid om ruimte te maken voor wat zich niet onmiddellijk openbaart.

De installatie creëert zo een ruimte van verstilling waarin de bezoeker niet langer een externe observator is, maar deel wordt van een trager ritme. In het luisteren ontvouwt zich een andere verhouding tot de natuur: niet als iets dat beheerst of begrepen moet worden, maar als een omgeving waarin mens en landschap elkaar voortdurend beïnvloeden.

“Waar aarde fluistert” nodigt uit om deze verborgen laag te ervaren en herinnert eraan dat juist in het vertraagde, het gefluisterde en het nauwelijks hoorbare nieuwe vormen van waarnemen ontstaan, andere manieren van aanwezig zijn.
i.s.m. Ateljee 44 Mivalti Tielt
Ism Dimitri Andreas

Hij zingt niet om gehoord te worden, maar omdat zingen zijn manier van bestaan is.

Maart 2024

Klaas en Koen werken wekelijks samen. Beide kunstenaars kenden elkaar niet toen we hen uitnodigden. Dit verhindert hen niet om zich onmiddellijk samen in de wereld van Sottobosco onder te dompelen. Ze grijpen naar de taal van de beelden en onderzoeken wat het thema voor hen beiden betekent. Een groot wit blad papier vormt de basis voor hun gesprek in tekeningen. Spaarzaam noteren ze beiden woorden op het witte blad: bos, schaduw, duisternis, stilleven, fluisteren en verhalen vertellen. Koen suggereert het idee om een maquette te maken gebaseerd op vier letters: L (licht), D (duisternis), M (mos) en B (bos). Klaas suggereert het idee van een kijkhut.

Het gesprek tussen de kunstenaars rolt zacht verder.

Groot Gelijk

09.10.23

Koen Remmerie werkt bij Ateljee44, het kunstatelier van Mivalti in Tielt. Kunst is voor Koen Remmerie een manier om de dingen te begrijpen en vorm te geven. Hij is een onderzoeker, bekijkt de wereld met een ernstige blik. Tempels, bunkers, de Twin Towers of de Titanic worden minutieus vormgegeven en zijn de drager van zijn verhalende kijk op ethische kwesties.

Klaas De Baere is een beeldend kunstenaar die zich uitdrukt door middel van tekenen, performances, schrijven en het maken van speelse objecten. Vertrekkend van zijn schetsboeken maakt hij illustraties, installaties en performances die een reis door een denkbeeldig dorp illustreren.

een denkbeeldig dorp in een ernstige wereld